Coronasluiting bij clusters kan niet zomaar

Zojuist hebben Legaltree-partners Liesbeth Driest en Irene Verheijen voor de tweede keer in evenzoveel werkdagen geadviseerd over dreigende sluiting bij een ‘cluster’ van Corona-besmettingen. Het lijkt erop dat de veiligheidsregio’s, burgemeesters en GGD’en over het hoofd zien dat er een overtreding moet worden geconstateerd voordat tot sluiting kan worden overgegaan. De enkele constatering van de plaatselijke GGD dat er een groepje bezoekers, werknemers of leden (van bijvoorbeeld studentenverenigingen) op één locatie zijn geweest en daar mogelijk zijn besmet, is op zichzelf namelijk geen overtreding – en dus niet voldoende voor sluiting.

De noodverordeningen van de verschillende veiligheidsregio’s bieden de juridische basis voor de sluitingen in verband met Corona. In de noodverordeningen staat natuurlijk geen verbod op een besmetting zelf. Die kan op dit moment helaas immers overal plaatsvinden. Wel staan in de noodverordeningen geboden en verboden op basis waarvan handhavend kan worden opgetreden en/of in concrete gevallen ontheffing kan worden verleend. Grondslag voor sluiting kan wel zijn het gebod dat iedereen minimaal een afstand van 1,5 meter moeten houden, het verbod dat er (vanaf vanavond) niet meer dan 30 personen op één locatie aanwezig mogen zijn, het gebod dat bezoekers in (bijvoorbeeld) de horeca geplaceerd moeten worden en andere maatregelen die per regio (iets) kunnen verschillen.

In de gevallen waarin wij hebben geadviseerd werd de enkele vaststelling dat er sprake was van een ‘cluster’ van besmettingen al voldoende geacht voor (dreigende) sluiting. Bovendien werd er niet / slecht gecommuniceerd over de vraag wat een cluster is (vanaf 2, 4 of 8 besmettingen?), hoeveel tijd er tussen de besmettingen zat en op basis waarvan werd aangenomen dat een besmetting op een bepaalde locatie heeft plaatsgevonden. Die feiten en omstandigheden zijn niet alleen noodzakelijk om te kunnen vaststellen of er sprake is van een overtreding, maar ook (en vooral) om passende maatregelen te kunnen treffen.

Wij hebben er alle vertrouwen in dat de (dreigende) sluitingen waarover wij hebben geadviseerd op basis van onze argumenten zullen worden teruggedraaid. Ook merken wij dat er bij marktpartijen veel bereidheid bestaat om concrete maatregelen te treffen en er snel kan worden geschakeld. Alleen samen krijgen we Corona onder controle – en daarvoor moeten de relevante feiten en gegevens wel op tafel worden gelegd!

Heeft u vragen? Wij adviseren u graag

 

Regulation on Markets in Crypto-assets (MiCA)

Foto: Thought Catalog

A first introduction

On 12 September 2020, a draft Regulation on Markets in Crypto-assets (MiCA) was leaked to the press. While this is only a draft which hasn’t been adopted yet and it is only expected to apply from 18 months after its entering into force (so not before 2022), the draft MiCA Regulation gives material insight in how the EU aims to regulate crypto-assets, thereby using familiar EU banking and financial services regimes.

General view

The draft MiCA Regulation includes many familiar concepts from the existing banking and financial services directives and regulations. To mention a few, the whitepaper requirement is like the prospectus requirement applicable under the Prospectus Regulation whereas the authorization for issuers of asset-referenced tokens and providers of crypto-asset services has similarities with the MiFID II authorization regime. Together with the fact that the draft MiCA Regulation includes a ‘light touch’ market abuse regime that is no doubt derived from the MAR, just like custody and payment requirements that seem to come from the AIFMD and the PSD2, the draft MiCA Regulation also refers to the CRD and the EMD for the authorization of issuers of e-money tokens. All in all, the draft MiCA Regulation seems to be a collection of (parts of) these banking and financial services regimes. A further analysis will have to show to what extent the same level of granularity is aimed for.

It is consequently beyond doubt that the issuance of crypto-assets and the provision of services relating to crypto assets, will become (heavily) regulated just like the provision of banking and financial services in the EU. Even though one of the purposes of the draft MiCA Regulation is to support innovation, this will have a considerable impact on the industry, which at present is largely unregulated. The change by this new regime will therefore be a major one to prepare for in time.

Crypto-assets: definitions

The purpose of the draft MiCA Regulation is to capture all possible crypto-assets that are not already covered by existing EU banking and financial services regimes (financial instruments, (structured) deposits, e-money, or securitisations). As a result, the definition of crypto-assets is deliberately wide and is further divided into three subcategories of utility tokens, asset-referenced tokens, and e-money tokens:

  1. Crypto-assets are “a digital representation of value or rights, which may be transferred and stored electronically, using distributed ledger or similar technology”. This definition aims to correspond with the FATF definition of virtual assets. Examples include crypto-currencies like Bitcoin and Litecoin.
  2. Utility tokens are “intended to provide access digitally to an application, services or resources available on a distributed ledger and that are accepted only by the issuer of that token to grant access to such application, services or resources available”. They often have a non-financial purpose, for example access to a platform or services such as OmiseGo or OMG (trading, payments) and Filecoin (storage, payments).
  3. Asset referenced tokens have as “main purpose to be used as means of exchange thereby maintaining a stable value by referring to the value of fiat currencies, commodities or crypto-assets, or a combination thereof”. They are aimed to be used as means of payment. Examples include DAI (backed by crypto-currencies) and PAX Gold (backed by gold).
  4. E-money tokens have as “main purpose to be used as a means of exchange thereby maintaining a stable value by being denominated in (units of) a fiat currency”. As such they can also be considered as a subcategory of asset referenced tokens. As they refer to one fiat currency only, they are very much similar to e-money. Examples include USD Tether and Libra (to the extent backed by one currency only).

Apart from this, the draft MiCA Regulation includes a definition of crypto-asset services that includes custody and administration, operation of a trading platform, exchange services, brokerage and placement services, advice and execution of payment transactions, all relating to crypto-assets.

Main elements of draft MiCA Regulation

The draft MiCA Regulation is a sizeable document including 114 (sometimes lengthy) articles and includes rules for the offering and marketing of crypto-assets applicable to all types of crypto-assets and additional rules and restrictions on the issuance of asset-referenced tokens and e-money tokens. Apart from this, the draft MiCA Regulation includes rules on the authorization and operating conditions for crypto-asset service providers as well as rules on prevention of market abuse.

As with almost all EU legislation, further rules will be laid down in delegated and implementing acts. The contents thereof are unknown at present. In addition, also the Annexes 1, 2 and 3 to the draft MiCA Regulation including the requirements for the various whitepapers to be published, are still missing. At this stage it is therefore still impossible to make a full assessment of the impact of the MiCA Regulation when in force. However, based on the general requirements mentioned in the draft MiCA Regulation itself it can be safely concluded that the impact will be considerable (crypto-assets), far-reaching (asset-referenced tokens, crypto-asset services) and severe (e-money tokens).

The core of the draft MiCA Regulation consists of rules and requirements for the offering and issuing of crypto-assets (utility tokens, asset referenced tokens and e-money tokens) and the providing of the various services relating to crypto-assets.

Highlights

Highlights of the new MiCA regime seem to be that:

  1. a whitepaper must be made public for the offering of crypto-assets (that must be approved by the regulator in case of asset-referenced tokens)
  2. issuers of asset-referenced tokens must be authorized
  3. e-money tokens may only be issued by authorized credit institutions or e-money institutions
  4. providers of services relating to crypto-assets must be authorized.

An overview of the main aspects of the draft MiCA Regulation is presented in this table.

Dutch decision on Hague Service Convention: award creditors must play by the book or suffer delays (but there is potential for procedural time gains)

Earlier this week an interim decision of the The Hague Court of Appeal of 8 September 2020 was published, issued in enforcement proceedings between a Dutch ConocoPhillips entity as applicant and the Venezuelan state oil and gas company and one of its subsidiaries as respondents. The decision is perhaps unremarkable insofar as the court refused to hear the petition ex-parte until the requirements of the Hague Service Convention (1965) (“Convention”) on completion of service are fully complied with. However, the decision also shows that there is room to optimise the proceedings before the Dutch courts and gain time in cases where obtaining proof of service on the award debtor is likely to be very difficult.

Procedural background

The Dutch proceedings were initiated by ConocoPhillips Gulf of Paria B.V. on 3 December 2019, when it filed a petition with the Court for recognition and leave to enforce a USD 31.5m ICC award issued against Petróleos de Venezuela S.A. and Corporación Venezolana de Petróleo S.A. Following receipt of the petition, the Court scheduled a hearing for 2 July 2020 and instructed ConocoPhillips to serve the hearing date on the respondents at least four months prior thereto. Neither Petróleos de Venezuela nor Corporación Venezolana de Petróleo appeared at the hearing. ConocoPhillips  had submitted service documents prior to the hearing, which evidenced that service had been initiated timely and correctly out of the Dutch jurisdiction, but was unable to submit the certificate of service and delivery to be issued under the Convention in the prerequisite form by the designated Venezuelan “central authority”. In this case the certificate was the only document with which ConocoPhillips could substantiate that service had been completed in accordance with the Convention. Transmission via postal channels was unavailable by virtue of the formal objection made thereto by Venezuela.

Decision on article 15 (2nd paragraph)

The Court was thus presented with the question whether it could proceed to hear the petition in the absence of the respondents under article 15 (2nd paragraph) of the Convention, which is applied by the Dutch courts pursuant to a formal declaration made by the Dutch State under the Convention. Article 15 (2nd paragraph) provides for an exception to the rule that service must be completed in accordance with the Convention before a Dutch court may proceed on an ex-parte basis. A three-limb test is to be performed: a) the document was transmitted by one of the methods provided for in the Convention; b) a period of time of at least six months, considered adequate by the judge in the particular case, has lapsed since the date of the transmission of the document; and c) no certificate of any kind has been received, even though every reasonable effort has been made to obtain it through the competent authorities of the State addressed.

With reference to a 2019 interim decision of the Amsterdam Court of Appeal on article 15 (2nd paragraph) in enforcement proceedings between state energy companies Naftogaz of Ukraine and Gazprom of the Russian Federation[1], the court held that ConocoPhillips was in any case not able to meet the second limb of the test i.e. that a period of at least six months has lapsed since the date of the transmission of the service documents and the hearing. The time period between the date of service out of the Netherlands (28 February 2020) and the hearing (2 July 2020) was four months and two days. The court dismissed an alternative interpretation of the Convention provided by ConocoPhillips, being that the six month period provided for in article 15 (2nd paragraph) would extend beyond the date of the hearing to the (expected) date of issuance of the court’s decision. The court went on to reschedule the case for a further hearing in seven months’ time (19 April 2021) so as to allow ConocoPhillips to serve the hearing date on the respondents while observing a service term of at least six months.

Observations on the decision and on how optimise Dutch procedure

The decision highlights that Dutch courts can be expected to require award creditors to submit proof of service that is complete and fully compliant with the Hague Service Convention, even if the political or economical situation in the state addressed makes it near impossible to deliver and serve the documents on the counterparty. This may seem a bit harsh on award creditors who are entirely dependent on the proper functioning of the central authority in a foreign State and who may suffer considerable delays – as this decision goes to show – if service documents are not returned timely by the central authority.

A counterbalance to the strict application of service requirements under the Convention is provided for in article 15 (2nd paragraph) of the Convention, which the Dutch courts are known to apply liberally if at least the required six months have lapsed since the date of service out of the Dutch jurisdiction and the applicant can show that reasonable efforts have been made by the process server to obtain the certificate of service and delivery. Clearly however, this alternative to proof of completion of service is less useful in practice if the six month-period is added to the initial service term for a hearing date, because that date was set at less than six months from the date of initiation of service out of the Netherlands. It is here that Dutch procedural law holds promise for optimisation and time gains.

Recognition and leave to enforce a foreign arbitral award in the Netherlands is applied for in ‘petition proceedings’ (verzoekschriftprocedure), which have as a distinct procedural feature that the hearing date and the minimum period for service of the hearing date on the respondent are set by the court and confirmed to the applicant following receipt of the petition. These procedural instructions are given sua sponte by the court. However, the relevant court regulations (procesreglementen) for the Dutch appellate courts specify – in summary – that a party in petition proceedings may apply to the court to (re)schedule a hearing in accordance with that party’s availability and that the court will strive to adjust its planning accordingly. Thus, one may assume the court to entertain an ancillary request made by an award creditor in the petition for recognition and leave to enforce to schedule the hearing at a specific minimum period after the envisaged date of service out of the Dutch jurisdiction.

On that basis and taking into account that article 15 (1st paragraph) of the Convention stipulates in general terms that article 15 (2nd paragraph) may be applied as soon as “the defendant has not appeared”, there seems to be nothing against an applicant proactively requesting a hearing to be scheduled in at least six months’ time, in order to account for a scenario where the service documents are not returned timely and article 15 (2nd paragraph) of the Convention may have to be relied on. In that way, the court may decide already at the first hearing, by way of an oral procedural instruction, to hear the petition ex-parte, rather than having to reschedule for a second hearing, only to be able to observe a six month service term. This approach may yield significant time gains for the award creditor, taking into account also that Dutch petition proceedings are in principle heard in a single hearing, following which the final decision on the petition for recognition and leave to enforce the foreign arbitral award may be issued.

[1] The author was a member of the Dutch counsel team for Gazprom in that case.

SFDR-eisen over duurzaamheid voor beleggingsadviseurs

Foto: Micheile Henderson

Over een half jaar, vanaf 10 maart 2021, zijn extra regels over informatieverschaffing over duurzaamheid van beleggingen van toepassing. Dit is het gevolg van de SFDR. Ook beleggingsadviseurs moeten hierdoor aanpassingen doorvoeren in hun beleid, de informatie op hun websites en de precontractuele informatie voor klanten.

Wie valt eronder?

De Europese SFDR Verordening (2019/2088) is niet alleen van toepassing op financiëlemarktdeelnemers zoals beleggingsfondsen en vermogensbeheerders maar ook op financieel adviseurs. Daaronder vallen naast beleggingsondernemingen en kredietinstellingen die beleggingsadvies als bedoeld in MiFID II verstrekken, ook beheerders van beleggingsinstellingen en icbe’s die beleggingsadvies als nevendienst verstrekken. Een aparte categorie financieel adviseurs betreft de verzekeraars en verzekeringstussenpersonen die verzekeringsadvies verstrekken over verzekeringsgebaseerde beleggingsproducten. Over deze laatste categorie in een volgende blog meer.

De SFDR is niet van toepassing op kleine beleggingsadviseurs met minder dan drie werknemers in dienst. Het staat de lidstaten echter vrij om de SFDR alsnog op deze groep van toepassing te verklaren. Het is nog onbekend of Nederland dit zal doen.

Het is aannemelijk dat de SFDR niet van toepassing is als er alleen sprake is van beleggingsadvies door beleggingsadviseurs van buiten de EU op basis van reverse solicitation. In dat geval biedt MiFID II namelijk ook geen bescherming aan cliënten in de EU zodat ook transparantie op basis van de SFDR niet lijkt bedoeld. Andersom betekent dit dat dienstverlening gericht op de EU door beleggingsadviseurs van buiten de EU, wel volledig onder de SFDR valt.

Wat is er nieuw?

Aangezien beleggingsadviseurs geen financiëlemarktdeelnemers in de zin van de SFDR zijn en slechts beleggingsadvies over financiële producten die door financiëlemarktdeelnemers worden aangeboden, verstrekken, zijn niet alle verplichtingen uit de SFDR op beleggingsadviseurs van toepassing. Bovendien luiden de verplichtingen die wel van toepassing zijn, veelal net iets anders.

De drie hoofdverplichtingen uit de SFDR voor beleggingsadviseurs hebben betrekking op:

  1. Beleid: het beleggingsadviesbeleid en het eigen beloningsbeleid van de beleggingsadviseur moet worden aangepast aan duurzaamheidsrisico’s.
  2. Website: informatie over het nieuwe beleggingsadviesbeleid en het nieuwe beloningsbeleid moet op de website van de beleggingsadviseur worden opgenomen.
  3. Precontractuele informatie: in precontractuele informatie over financiële producten waarover beleggingsadvies wordt verstrekt, moet worden aangegeven hoe bij beleggingsbeslissingen rekening wordt gehouden met duurzaamheidsrisico’s, hoe dit invloed heeft op het verwachte rendement en hoe negatieve effecten op duurzaamheidsfactoren worden meegenomen, of waarom dit niet gebeurt.

De vierde hoofdverplichting uit de SFDR betreffende de eisen die aan duurzame beleggingen worden gesteld, is niet van toepassing op beleggingsadviseurs aangezien zij geen duurzame beleggingen aanbieden maar daarover hooguit beleggingsadvies verstrekken.

Wat te doen?

Beleggingsadviesbeleid

Het beleggingsadviesbeleid van beleggingsadviseurs moet in beginsel rekening houden met duurzaamheidsrisico’s (gebeurtenissen op ESG-gebied die een materieel negatief resultaat op beleggingen kunnen hebben). Dit betekent dat deze risico’s, zoals het risico van temperatuurstijging op aarde, moeten meewegen bij het beleggingsadvies. Hoewel de SFDR dwingend voorschrijft dat beleggingsadviesbeleid duurzaamheidsrisico’s integreert, lijkt het strikt genomen mogelijk dat de beleggingsadviseur bij herziening van het beleggingsadviesbeleid concludeert dat (bepaalde) duurzaamheidsrisico’s niet relevant zijn en derhalve niet zullen worden meegenomen. De vraag bij duurzaamheidsrisico’s is natuurlijk wel of er situaties denkbaar zijn waarin sprake is van beleggingsbeslissingen die in het geheel niet worden geraakt door ESG-factoren zodat (goed) beleggingsadvies daar geen rekening mee hoeft te houden. Bepaalde duurzaamheidsrisico’s lijken toch altijd te moeten worden meegewogen.

Beloningsbeleid

Ook het beloningsbeleid van de beleggingsadviseur moet duurzaamheidsrisico’s meewegen. Hier lijkt niet echt een uitzondering te zijn voor het geval er geen sprake zou zijn van (bepaalde) duurzaamheidsrisico’s. Het beloningsbeleid moet dus altijd rekening houden met duurzaamheidsrisico’s en redelijkerwijs ook met duurzaamheidsfactoren (factoren op het gebied van ecologie, sociale zaken, werkgelegenheid, mensenrechten en bestrijding van corruptie en omkoping). Dit is waarschijnlijk bij uitstek een onderdeel dat moet worden verwerkt als niet-financieel criterium voor variabele beloning zoals bedoeld in artikel 1:118 lid 3 Wft als gevolg waarvan de variabele beloning van het personeel van de beleggingsadviseur mede wordt gebaseerd op prestaties op het gebied van duurzaamheidsfactoren.

Website

De beleggingsadviseur moet het aangepaste beleggingsadviesbeleid, of in ieder geval een beschrijving daarvan, publiceren op zijn website. Daarbij moet de beleggingsadviseur uitleggen of het beleggingsadviesbeleid duurzaamheidsrisico’s integreert, of niet. In het laatste geval is een uitleg vereist waarom dit niet gebeurt en eventueel ook wanneer dit wel het geval zal zijn. Dit betekent overigens niet dat het hele beleggingsadviesbeleid op de website moet worden vermeld. Een verklarende beschrijving, die tevens ingaat op de integratie van de duurzaamheidsrisico’s, lijkt voldoende.

Daarnaast moet de website van de beleggingsadviseur informatie over het aangepaste beloningsbeleid bevatten waarbij wordt uitgelegd hoe het beloningsbeleid duurzaamheidsrisico’s integreert. Dit betekent niet noodzakelijkwijs dat het hele beloningsbeleid op de website moet worden vermeld. Een verklarende beschrijving lijkt voldoende.

Precontractuele informatie

De beleggingsadviseur moet de precontractuele informatie voor cliënten aanpassen. Daarin moet worden beschreven in hoeverre en op welke manier rekening wordt gehouden met duurzaamheidsrisico’s bij het beleggingsadvies en welke effecten de duurzaamheidsrisico’s op het rendement van de geadviseerde financiële producten zullen hebben. Hiervoor zal de beleggingsadviseur mede gebruik moeten maken van de (aangepaste) precontractuele informatie van de financiëlemarktdeelnemer die het financiële product aanbiedt. Ook hier bestaat overigens de mogelijkheid om onderbouwd aan te geven dat duurzaamheidsrisico’s niet relevant worden geacht.

De precontractuele informatie moet onderdeel zijn van de verplichte precontractuele informatie die aan cliënten wordt verstrekt op grond van artikel 4:20 Wft, zoals de informatie over het aan de cliënt te verlenen beleggingsadvies en de kosten daarvan. In dit verband is tevens van belang dat een voorgestelde wijziging in de MiFID II-regels met zich meebrengt dat duurzaamheidsvoorkeuren van de cliënt moeten worden meegenomen in het kader van de verplichte geschiktheidstoetsing.

Wanneer moet dit gereed zijn?

De SFDR is van toepassing vanaf 10 maart 2021. Vanaf die datum moeten beleggingsadviseurs dus voldoen aan de nieuwe regels. Dit betekent dat beleggingsadviseurs nog maar zes maanden hebben om op tijd klaar te zijn. Dit betekent dus in ieder geval het beleid herzien en de informatie op websites en in precontractuele informatie uitbreiden.

Begin september werd bekend dat de Europese vereniging van vermogensbeheerders (Efama) om uitstel heeft gevraagd. Een dergelijk uitstel lijkt niet waarschijnlijk omdat de SFDR onderdeel is van de ‘green deal’ van de Commissie.

Bij niet-naleving moeten beleggingsadviseurs rekening houden met eventueel door de AFM op te leggen sancties. De SFDR bepaalt immers dat Nederland bevoegde autoriteiten aanwijst om toe te zien op naleving. Het ligt voor de hand dat dit de AFM zal zijn en dat de AFM in overeenstemming met een nog aan te passen Besluit uitvoering EU-verordeningen financiële markten, onder andere boetes en dwangsommen kan opleggen bij overtreding.

Wat is nog meer van belang?

Inmiddels is op Europees niveau een consultatie gestart over de uitwerking van de SFDR in gedetailleerde technische standaarden (regulatory technical standards of RTS). Deze RTS hebben met name betrekking op de inhoud, vorm en taal van de vereiste informatie en bevatten ook nadere eisen voor duurzame en ESG-beleggingen. Zie de eerdere blog ‘SFDR-eisen over duurzaamheid voor vermogensbeheerders‘ van 10 juni 2020.

Afgelopen juni is hiernaast ook een set voorgestelde Europese regels gepubliceerd voor diverse sectoren waaronder de beleggingsadviessector. Deze voorgestelde regels (die dus nog niet definitief zijn) omvatten wijzigingen in bestaande MiFID II-regels en hebben onder andere betrekking op het vaststellen van duurzaamheidsvoorkeuren van cliënten in het kader van de geschiktheidstoetsing en het meenemen van duurzaamheidsvoorkeuren in het kader van product governance. Deze twee onderwerpen hangen nauw samen met de SFDR.

Nieuwe UWV Uitvoeringsregels bij ontslag

Toetsingskader ontslagaanvraag

Wanneer een werkgever een werknemer wil ontslaan vanwege bedrijfseconomische redenen of langdurige arbeidsongeschiktheid en de werknemer stemt daarmee niet in, dan moet de werkgever een ontslagaanvraag indienen bij UWV. UWV beoordeelt een ontslagaanvraag op basis van de bepalingen uit het Burgerlijk Wetboek, de Ontslagregeling en de (ministeriële) Regeling UWV Ontslagprocedure.

UWV Uitvoeringsregels

In 2015 heeft UWV de Uitvoeringsregels Ontslag om bedrijfseconomische redenen en de Uitvoeringsregels Ontslag wegens langdurige arbeidsongeschiktheid opgesteld. Daarin geeft UWV een nadere toelichting hoe UWV voornoemde regelgeving toepast en welke eisen aan een ontslagaanvraag worden gesteld. Ook geeft UWV bijvoorbeeld duidelijkheid over de vraag welke gegevens een werkgever moet aanleveren voor het onderbouwen van de ontslagaanvraag.

Nieuwe Uitvoeringsregels Ontslagprocedure

Recent heeft UWV nog een stel nieuwe Uitvoeringsregels opgesteld. Nadat UWV interne werkinstructies had gemaakt over hoe zij de UWV procedure in de praktijk (procedureel) vormgeeft, heeft UWV deze werkinstructies verder uitgewerkt en gepubliceerd in de Uitvoeringsregels Ontslagprocedure. UWV wil hiermee transparant zijn naar werkgevers en werknemers en meer duidelijkheid geven over de procedure: bijvoorbeeld over het indienen van een voorlopige aanvraag, het voeren van verweer, de mondelinge behandeling en reactietermijnen. De nieuwe Uitvoeringsregels Ontslagprocedure gelden vanaf 1 september 2020.

Update Uitvoeringsregels Ontslag om bedrijfseconomische redenen

UWV heeft tevens een nieuwe versie gepubliceerd van de Uitvoeringsregels Ontslag om bedrijfseconomische redenen. Hierin zijn recente aanpassingen van de wetgeving verwerkt, zoals het vervallen van de tijdelijke overbruggingsregeling transitievergoeding (gunstige regels voor werkgevers met minder dan 25 werknemers die per 1 januari 2020 zijn vervallen) en de inwerkingtreding van de Wet normalisering rechtspositie ambtenaren per 1 januari 2020. Door de Wet normalisering rechtspositie ambtenaren is de aanstelling van (de meeste) ambtenaren omgezet in een arbeidsovereenkomst en is het privaatrechtelijke arbeids- en ontslagrecht daarop van toepassing.

Het loont zeker om de UWV Uitvoeringsregels door te nemen. Wij kunnen u uiteraard in (de voorbereiding van) de UWV procedure bijstaan.

Heeft u vragen? Wij adviseren u graag

Ons Team Arbeidsrecht bestaat uit:

Prejudiciële vragen over samenloop zwangerschapsverlof en vakantie

Noot bij vonnis Kantonrechter Rechtbank Den Haag zp ’s-Gravenhage van 4 mei 2020 ‘Periode van zwangerschapsverlof valt deels samen met collectief vastgestelde vakantie. Verboden onderscheid? Prejudiciële vragen. Uitleg cao.’, in: JAR 02-07-2020, afl. 9.

Periode van zwangerschapsverlof valt deels samen met collectief vastgestelde vakantie. Verboden onderscheid? Prejudiciële vragen. Uitleg cao.

Lees de noot

Privacy Shield ongeldig verklaard

Het hing al een tijd in de lucht. Op donderdag 16 juli 2020 heeft het Europese Hof van Justitie geoordeeld dat het Amerikaanse ‘Privacy Shield’, een zelfcertificeringsprogramma voor Amerikaanse partijen die persoonsgegevens ontvangen van verantwoordelijken in de Europese Economische Ruimte (EER), niet geldig is.

Waar is Privacy Shield voor nodig?

In de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) staat een verbod om persoonsgegevens vanuit de EER door te geven naar een land buiten de EER waar geen passend beschermingsniveau is voor de persoonsgegevens. De Verenigde Staten is hier een voorbeeld van. Zij bieden als land niet een dergelijk beschermingsniveau omdat daar maar in zeer beperkte mate privacywetgeving is.

Dat probleem werd door de VS en de Europese Commissie opgelost door een soort veilige haven, Privacy Shield, voor de Europese persoonsgegevens te creëren. In deze veilige haven golden een aantal basisregels voor het verwerken van Europese persoonsgegevens. Amerikaanse partijen die Privacy Shield gecertificeerd zijn kunnen die persoonsgegevens daardoor wel ontvangen.

Privacy Shield ongeldig

Het Hof van Justitie heeft daar nu een streep door gezet.

Het Privacy Shield biedt namelijk geen bescherming tegen de surveillance programma’s van de Amerikaanse overheid. Deze gegevensverzameling acht het Hof disproportioneel en daarmee in strijd met de Europese grondrechten.

Daarnaast is er weliswaar een Privacy Shield Ombudsman, waar betrokkenen (de personen op wie de persoonsgegevens betrekking hebben) klachten kunnen indienen tegen verwerkingen door de Amerikaanse overheid, maar deze Ombudsman heeft niet de mogelijkheid beslissingen te nemen waar de Amerikaanse inlichtingendiensten zich aan moeten houden. Er is dus geen effectief middel voor betrokkenen om bezwaar te maken tegen de praktijken van de inlichtingendiensten.

Wat betekent dit voor de praktijk?

Veel Europese partijen maken gebruik van Amerikaanse leveranciers en online applicaties die gegevens opslaan in de VS. De vraag is dus nu of en zo ja, hoe ze toch gebruik kunnen blijven maken van die leveranciers.

Oplossing 1: De eerste oplossing is dat de Amerikaanse leverancier de gegevens niet in de VS opslaat maar in de EER.

Daarbij wordt wel de aantekening gemaakt dat de Europese toezichthouders het inzien vanuit een derde land ook als een doorgifte naar buiten de EER zien. Maar het is niet zeker of het Hof van Justitie daar ook zo over denkt. Om het zekere voor het onzekere te nemen zou de Amerikaanse leverancier de gegevens niet mogen inzien vanuit de VS.

Overigens biedt opslag in de EER niet per se bescherming tegen het opvragen door de Amerikaanse overheid – door de Cloud Act mag de overheid Amerikaanse partijen verzoeken gegevens van Europese burgers af te staan ongeacht de locatie waar die gegevens zijn opgeslagen. De Amerikaanse partijen hebben wel de mogelijkheid zich te verzetten tegen dergelijke verzoeken als zij van mening zijn dat dit in strijd is met de wetgeving in het land waar de gegevens zijn opgeslagen.

Oplossing 2: Een tweede mogelijke oplossing is dat er zogenaamde model contract bepalingen, in het Engels ‘Standard Contractual Clauses’ of ‘SCC’ worden gesloten met de Amerikaanse leverancier. Als deze SCC worden afgesloten, wordt daarmee in het algemeen aangenomen dat er door de ontvanger (de leverancier) een passend beschermingsniveau wordt geboden.

Maar, hier moet wel een slag om de arm worden gehouden.

Het Hof van Justitie heeft in deze uitspraak namelijk ook geoordeeld dat de SCC weliswaar geldig zijn, maar dat de verantwoordelijke eerst moet onderzoeken of in het betreffende land daadwerkelijk een passend beschermingsniveau wordt geboden. Als dat niet voldoende blijkt te zijn, moeten de partijen zelf zorgen voor extra passende waarborgen (maar niet wordt aangegeven wat die dan kunnen zijn). Het Hof acht dit kennelijk ook mogelijk ondanks het feit dat de overheid in het derde land niet aan de SCC gebonden is.

Daarnaast verplichten de SCC de ontvanger in het derde land de Europese verantwoordelijke te informeren als deze moet voldoen aan een verzoek van een overheidsinstantie in het derde land als gevolg waarvan het niet meer aan de SCC kan voldoen. In dat geval heeft de Europese verantwoordelijke de mogelijkheid de doorgifte te staken.

Verder geeft het Hof aan dat als de overheid in het derde land verzoeken doet die niet verder gaan dan wat noodzakelijk is, dit geen overtreding is van de SCC, maar als dat wel verder gaat, is dat het wel.

Hoe verhoudt dat zich tot de VS?

Voor de VS heeft het Hof nu juist geoordeeld dat de gegevensverzameling door de inlichtingendiensten niet proportioneel is (en dus verder gaat dan wat noodzakelijk is). Ten aanzien van Privacy Shield heeft het geoordeeld dat dit geen passende bescherming biedt omdat de betrokkene geen realistische mogelijkheid van bezwaar tegen de praktijken van de inlichtingendiensten heeft. Die mogelijkheid bieden de SCC ook niet.

Hoewel het Hof niet uitdrukkelijk zegt dat de SCC niet voor doorgifte naar de VS kunnen worden gebruikt, lijkt dat wel te volgen uit het oordeel over de Amerikaanse surveillance programma’s en Privacy Shield.

Daarnaast kunnen de SCC niet voor iedere soort doorgifte worden gebruikt omdat ze niet kunnen worden afgesloten tussen een verwerker in de EER en een (sub)verwerker in de VS. Onder Privacy Shield konden dat soort doorgiften wel plaatsvinden.

Oplossing 3: De persoonsgegevens mogen ook worden doorgegeven naar buiten de EER met toestemming van de betrokkene. Dit is in de regel geen praktische oplossing, want de betrokkene moet altijd vrij zijn om toestemming te weigeren en ook om de toestemming weer in te trekken. In die gevallen moeten de gegevens dus alsnog binnen de EER worden opgeslagen. Er ontstaan dan twee databases: een die met toestemming in de VS wordt opgeslagen en een die in de EER moet worden opgeslagen. De vraag is of dit een realistische oplossing is.

Zijn er andere oplossingen?

Het Hof geeft aan het einde van het arrest aan dat het niet geldig verklaren van Privacy Shield niet zal leiden tot een juridisch vacuüm omdat er ook nog andere mogelijkheden zijn om persoonsgegevens door te geven naar buiten de EER.

Voorbeelden daarvan zijn structurele doorgiften binnen een internationaal concern via zogenaamde bindende bedrijfsvoorschriften (Binding Corporate Rules) of doorgiften op basis van door lokale toezichthouders goedgekeurde contractbepalingen, gedragscodes of certificeringsmechanismen. Bij deze laatste drie moet de ontvanger in het derde land ook ‘bindende en afdwingbare toezeggingen’ doen om passende waarborgen, waaronder voor de rechten van de betrokkenen, toe te passen.

Los van het feit dat hiervoor uitgebreide procedures nodig zijn en ze dus geen directe oplossing bieden, blijft het probleem hierbij dat deze doorgiftemechanismen, ook niet met de bindende en afdwingbare toezeggingen van de ontvanger, in de VS geen bescherming bieden tegen de surveillance programma’s van de Amerikaanse overheid. Amerikaanse partijen zullen nu eenmaal moeten voldoen aan verzoeken van de Amerikaanse overheid om gegevens te verstrekken. Daarnaast is er voor de betrokkenen wiens gegevens uit de EER worden doorgezonden in de VS simpelweg niet een dergelijke bescherming. Daarvoor zou in feite nodig zijn dat de Amerikaanse overheid zelf rechtstreekse bescherming in het leven zou roepen voor betrokkenen met persoonsgegevens uit de EER. Dit lijkt echter niet erg waarschijnlijk.

Naast de hiervoor genoemde doorgiftemechanismen is het wel mogelijk om incidenteel gegevens door te geven, zoals wanneer dat noodzakelijk is om een overeenkomst met de betrokkene uit te voeren. Maar dit zijn geen oplossingen voor structurele doorgiften naar buiten de EER.

Het Hof lijkt Europese verantwoordelijken die structureel gebruik maken van Amerikaanse leveranciers dus met een kluitje in het riet te hebben gestuurd.

De conclusie?

De conclusie is dat de juridisch meest sluitende oplossing voor dit arrest is om de gegevens op te laten slaan in de EER.

Als alternatief zouden SCC’s kunnen worden afgesloten, met de wetenschap dat die mogelijk niet geldig zijn voor de VS.

Een ander alternatief is afwachten of de Europese Commissie en de VS met elkaar in conclaaf gaan over een vervanging van Privacy Shield. In de tussentijd vindt er dan strikt genomen een niet-toegestane doorgifte van persoonsgegevens plaats. Dit was ook het geval in de periode nadat de voorganger van Privacy Shield, Safe Harbor, in 2015 door het Hof ongeldig was verklaard.

De vraag is alleen of het de VS en de Europese Commissie zal lukken om een passend alternatief te vinden. Daarvoor is, zo te zien, in feite nodig dat de Amerikaanse inlichtingendiensten ofwel geen gegevens uit de EER mogen betrekken in hun surveillance programma’s ofwel dat de VS wettelijke bescherming tegen de inlichtingendiensten in het leven moet roepen voor betrokkenen met persoonsgegevens uit de EER.

SFDR-eisen over duurzaamheid voor vermogensbeheerders

Zoals eerder aangekondigd, treden op 10 maart 2021 extra regels over informatieverschaffing over duurzaamheid van beleggingen in werking. Dit is het gevolg van de SFDR. Hierdoor moeten ook vermogensbeheerders aanpassingen doorvoeren in hun beleid, de informatie op hun websites en hun precontractuele informatie. Dit wordt hieronder verder toegelicht.

Toepassingsbereik

De Europese SFDR Verordening (2019/2088) is van toepassing op beleggingsondernemingen en kredietinstellingen die vermogensbeheerdiensten verlenen. Dit geldt ook voor beheerders van belegginginstellingen en icbe’s die vermogensbeheerdiensten mogen verlenen.

Het is aannemelijk dat de SFDR niet van toepassing is voor zover er sprake is van vermogensbeheer door vermogensbeheerders van buiten de EU op basis van reverse solicitation. In dat geval biedt MiFID II namelijk ook geen bescherming aan de cliënten in de EU zodat ook de transparantie op basis van de SFDR niet bedoeld lijkt. Andersom betekent dit dat dienstverlening gericht op de EU door vermogensbeheerders van buiten de EU, wel volledig onder de SFDR valt.

Extra verplichtingen

De vier hoofdverplichtingen uit de SFDR hebben betrekking op:

  1. Beleid: het beleggingsbeleid en het eigen beloningsbeleid moet worden aangepast op basis van duurzaamheidsrisico’s.
  2. Website: informatie over het nieuwe beleggingsbeleid en het nieuwe beloningsbeleid moet op de website worden opgenomen.
  3. Precontractuele informatie: in precontractuele informatie moet worden aangegeven hoe bij beleggingsbeslissingen rekening wordt gehouden met duurzaamheidsrisico’s, hoe dit invloed heeft op het verwachte rendement en hoe negatieve effecten op duurzaamheidsfactoren worden meegenomen, of waarom dit niet gebeurt.
  4. Duurzame beleggingen: indien beleggingen als duurzaam worden aangemerkt moet extra informatie over de duurzaamheid van deze beleggingen worden verschaft om te voorkomen dat allerlei beleggingen ten onrechte als ‘groen’ of ‘duurzaam’ worden aangeprezen (greenwashing).

Wat te doen?

Portefeuille is een financieel product

Voor op de individuele verplichtingen onder de SFDR is het van belang dat de SFDR bepaalt dat een portefeuille die voorwerp is van vermogensbeheer, een financieel product is. Een beheerde portefeuille wordt dus gelijkgesteld met een beleggingsinstelling of een pensioenproduct. Dit betekent dat diverse verplichtingen uit de SFDR die van toepassing zijn op de financiële producten, ook gelden voor (alle) beheerde portefeuilles.

Beleggingsbeleid

Het beleggingsbeleid van vermogensbeheerders voor cliënten (de beleggingsmandaten) moet in beginsel rekening houden met duurzaamheidsrisico’s (gebeurtenissen op ESG-gebied die een materieel negatief resultaat op beleggingen kunnen hebben). Dit betekent dat deze risico’s, zoals het risico van temperatuurstijging op aarde, moeten meewegen bij het vermogensbeheer. Hoewel de SFDR dwingend voorschrijft dat beleggingsbeleid duurzaamheidsrisico’s integreert, lijkt het strikt genomen mogelijk dat de vermogensbeheerder bij herziening van het beleggingsbeleid concludeert dat (bepaalde) duurzaamheidsrisico’s niet relevant zijn en derhalve niet zullen worden meegenomen. Dit zal bij vermogensbeheer ook van de voorkeuren van de cliënt afhangen. De vraag bij duurzaamheidsrisico’s is natuurlijk wel of er situaties denkbaar zijn waarin sprake is van beleggingsbeslissingen die in het geheel niet worden geraakt door ESG-factoren. Bepaalde duurzaamheidsrisico’s zullen toch altijd moeten worden meegewogen, zelfs als de cliënt geen specifeke duurzaamheidsvoorkeuren heeft. Ook dan zal het beoogde rendement van een portefeuille kunnen worden beïnvloed door duurzaamheidsrisico’s.

Aangezien het beleggingsbeleid en de duurzaamheidsrisico’s verschillen per cliënt of cliëntengroep, betekent deze aanpassing potentieel een flinke excercitie voor vermogensbeheerders.

Beloningsbeleid

Ook in het beloningsbeleid van de vermogensbeheerder zelf moeten duurzaamheidsrisico’s worden meegenomen. Hier lijkt niet echt een uitzondering te zijn voor het geval er geen sprake zou zijn van (bepaalde) duurzaamheidsrisico’s. Het beloningsbeleid moet dus altijd rekening houden met duurzaamheidsrisico’s en redelijkerwijs ook met duurzaamheidsfactoren (factoren op het gebied van ecologie, sociale zaken, werkgelegenheid, mensenrechten en bestrijding van corruptie en omkoping). Dit is waarschijnlijk bij uitstek een onderdeel dat moet worden verwerkt als niet-financieel criterium voor variabele beloning zoals bedoeld in artikel 1:118 lid 3 Wft als gevolg waarvan de variabele beloning mede wordt gebaseerd op prestaties op het gebied van duurzaamheidsfactoren.

Website

De vermogensbeheerder moet het aangepaste beleggingsbeleid, of in ieder geval een beschrijving daarvan, publiceren op zijn website. Daarbij moet de vermogensbeheerder uitleggen hoe het beloningsbeleid duurzaamheidsrisico’s integreert. Dit betekent overigens niet dat het hele beleggingsbeleid van iedere cliënt op de website moet worden vermeld. Een verklarende beschrijving die tevens ingaat op de integratie van de duurzaamheidsrisico’s, lijkt voldoende.

Tevens moet de vermogensbeheerder een verklaring over zijn due diligence beleid opnemen. Deze verklaring moet zien op de door de vermogensbeheerder in aanmerking genomen materieel negatieve effecten op duurzaamheidsfactoren en moet in ieder geval ingaan op de vaststelling en prioriteit van de belangrijkste materieel negatieve effecten, de geplande maatregelen, eventueel shareholder engagement beleid en verwijzing naar de naleving van internationaal erkende principes. Als de vermogensbeheerder ervoor kiest dergelijke effecten niet in aanmerking te nemen bij due diligence, moet hij dit in een verklaring uitleggen.

Voor grote vermogensbeheerders zoals banken, gelden extra eisen. ‘Groot’ betekent in dit verband dat de vermogensbeheerder zelf, of tezamen met haar dochtermaatschappijen, ten minste 500 werknemers in dienst heeft. Dergelijke ‘grote’ vermogensbeheerders moeten een extra of aanvullende verklaring over het due diligence beleid op hun website publiceren.

Precontractuele informatie

De vermogensbeheerder moet de precontractuele informatie voor cliënten aanpassen. Daarin moet hij beschrijven in hoeverre en op welke manier hij rekening houdt met duurzaamheidsrisico’s bij beleggingsbeslissingen en welke effecten de duurzaamheidsrisico’s op het rendement zullen hebben. Ook hier bestaat de mogelijkheid om onderbouwd aan te geven dat duurzaamheidsrisico’s niet relevant worden geacht. De precontractuele informatie moet onderdeel zijn van de verplichte precontractuele informatie aan cliënten op grond van artikel 4:20 Wft, zoals de informatie over het aan de cliënt voorgestelde beleggingsmandaat, de beoogde financiële instrumenten, de benchmark en de kosten en lasten. In dit verband is tevens van belang dat een voorgestelde wijziging in de MiFID II-regels met zich mee brengt dat duurzaamheidsvoorkeuren van de cliënt moeten worden meegenomen in het kader van de verplichte geschiktheidstoetsing (zie ook hieronder).

In aanvulling hierop moet de vermogensbeheerder voor elk beleggingsmandaat informatie verschaffen of, en zo ja hoe, de belangrijkste ongunstige effecten of duurzaamheidsfactoren in aanmerking worden genomen. Daarnaast moet hij een verklaring verstrekken dat (verdere) informatie over deze effecten beschikbaar is in de periodieke rapportages aan de cliënt. Deze laatste verplichting geldt echter pas vanaf 30 december 2022.

Duurzame beleggingen

Er gelden nadere regels over duurzaamheid indien er sprake is van duurzame portefeuilles. In dat geval moet de vermogensbeheerder een betere onderbouwing geven in hoeverre een portefeuille duurzaam is. Daartoe moet de vermogensbeheerder bijvoorbeeld onderbouwen in hoeverre aan duurzame kenmerken wordt voldaan en of een gehanteerde index of benchmark daaraan bijdraagt. Bij gebrek aan een duurzame index of benchmark, moet de vermogensbeheerder uitleggen hoe de duurzame doelen worden bereikt. Ook moet de website van de vermogensbeheerder informatie bevatten over de duurzame doelen en de methoden om deze te beoordelen, meten en monitoren. Tot slot moeten ook de periodieke rapportages aan de cliënt relevante informatie op dit punt bevatten. Deze laatste verplichting geldt echter pas vanaf 30 december 2022.

Wat betreft duurzaamheid is met name de Taxonomieverordening van belang omdat deze invulling geeft aan wat er als duurzaam heeft te gelden.

Wanneer moet dit gereed zijn?

De SFDR is van toepassing vanaf 10 maart 2021. Vanaf die datum moeten vermogensbeheerders dus voldoen aan de nieuwe regels. Een uitzondering geldt voor de regels over precontractuele informatie op product- en dienstniveau en over periodieke rapportages, die pas vanaf 30 december 2022 gelden. Het overgrote deel van de verplichtingen uit de SFDR treedt dus op 10 maart 2021 in werking en dat betekent dat vermogensbeheerders nog maar acht maanden hebben om op tijd klaar te zijn. Dit betekent dus in ieder geval het beleid aanpassen en de informatie op websites en in precontractuele informatie uitbreiden. Dit betreft enerzijds eigen beleid (zoals het beloningsbeleid) en anderzijds beleid voor cliënten (zoals beleggingsmandaten).

Bij niet-naleving moeten vermogensbeheerders rekening houden met eventueel door de AFM op te leggen sancties. De SFDR bepaalt immers dat Nederland bevoegde autoriteiten aanwijst om toe te zien op naleving. Het ligt voor de hand dat dit de AFM zal zijn en dat de AFM in overeenstemming met een nog aan te passen Besluit uitvoering EU-verordeningen financiële markten, onder andere boetes en dwangsommen kan opleggen bij overtreding.

Andere relevante ontwikkelingen

Inmiddels is op Europees niveau een consultatie gestart over de uitwerking van de SFDR in gedetailleerde technische standaarden (regulatory technical standards of RTS). Deze RTS hebben met name betrekking op de inhoud, vorm en taal van de informatie en bevatten ook nadere eisen voor duurzame en ESG-beleggingen. Zie de eerdere blog van 10 juni 2020.

Afgelopen juni is hiernaast ook een set voorgestelde Europese regels gepubliceerd voor diverse sectoren waaronder de vermogensbeheersector. Deze voorgestelde regels (die dus nog niet definitief zijn) omvatten wijzigingen in bestaande MiFID II-regels en hebben onder andere betrekking op het vaststellen van duurzaamheidsvoorkeuren van cliënten in het kader van de geschiktheidstoetsing en het meenemen van duurzaamheidsvoorkeuren in het kader van product governance, twee onderwerpen die nauw samenhangen met de SFDR.

Interview met Marjolein Driessen: over Inbreuk op IE-rechten, deel 6 van de serie IE in Bedrijf

Interview Marjolein Driessen ‘over Inbreuk op IE-rechten, deel 6 van de serie IE in Bedrijf’ in Van Passie Naar Boek, 18 juni 2020.

In februari 2020 kwam ‘IE in Bedrijf – Inbreuk op IE-rechten’ uit. Dit is het zesde deel van de serie IE in Bedrijf, dat Marjolein Driessen schreef, samen met coauteur Theo-Willem van Leeuwen. Marjolein is advocaat, gespecialiseerd op het gebied van intellectueel eigendom (IE) en reclamerecht. De serie boeken wordt uitgegeven door Legaltree, waar Marjolein een van de partners is.

Precies een jaar geleden maakte ik al kennis met Marjolein. Ik had een advocaat nodig voor het hoger beroep in een zaak die ik had gewonnen, nadat iemand enkele jaren daarvoor een boek uitgaf waarvan de inhoud bijna volledig overgenomen was uit een van mijn boeken. Onze samenwerking duurde niet lang, want vlak voor de eerste zitting trok de tegenpartij het hoger beroep alsnog in. Maar het fijne contact dat we hadden is me bijgebleven, en ik vind het erg leuk om haar nu te mogen interviewen over de serie boeken die ze schreef.

Lees het interview hier.

NOW 2.0 en belangrijke andere wijzigingen per 1 juli 2020

1. NOW 2.0: wat zijn de belangrijkste wijzigingen ten opzichte van NOW 1.0

  1. Vanaf 6 juli tot en met 31 augustus 2020 kan subsidie op grond van NOW 2.0 worden aangevraagd.
  2. De periode waarover het omzetverlies wordt berekend wordt vier maanden, gelegen tussen 1 juni en 30 november 2020.
  3. De referentie-omzet wordt de omzet over 2019 gedeeld door drie.
  4. De forfaitaire opslag over het loon wordt verhoogd van 30% naar 40%.
  5. De loonsom aan de hand waarvan het recht op subsidie op grond van NOW 2.0 wordt berekend, is de loonsom over maart 2020.
  6. Zijn in de periode van 1 juni tot en met 30 september 2020 werknemers ontslagen via het UWV op bedrijfseconomische gronden, dan wordt het loon dat de betreffende werknemers in een periode van drie maanden hebben ontvangen op de subsidie in mindering gebracht. Onder NOW 1.0 werd 150% van het loon van de ontslagen werknemer op de subsidie in mindering gebracht.
  7. Het totale subsidiebedrag wordt met 5% verminderd als de werkgever in de periode van 30 mei 2020 tot en met 30 september 2020 één of meerdere meldingen als bedoeld in de Wet Melding Collectief Ontslag doet én gedurende het subsidietijdvak voor 20 of meer werknemers in een werkgebied van de WMCO ontslag om bedrijfseconomische redenen aanvraagt, tenzij met de vakbonden of vertegenwoordiging van werknemers overeenstemming is bereikt over de noodzaak van het aantal te vervallen arbeidsplaatsen.
  8. De werkgever is verplicht zich in te spannen om werknemers te stimuleren om
    deel te nemen aan een ontwikkeladvies of aan scholing en werknemers over deze verplichting te informeren. Hierover moet bij de NOW 2.0-aanvraag een verklaring worden afgelegd, maar er staat geen sanctie op het niet nakomen van deze verplichting.
  9. De rechtspersoon die een voorschot van meer dan € 100.000 heeft ontvangen en/of een totale subsidie van meer dan € 125.000 mag over 2020 geen dividend uitkeren aan aandeelhouders, geen bonussen en winstdelingen aan de Raad van Bestuur, bestuur en directie van de rechtspersoon en geen eigen aandelen inkopen. Het begrip “bestuur” moet ruim worden uitgelegd: ook leden van het management die het beleid bepalen vallen daaronder. Overtreding van dit verbod leidt tot volledig verval van het recht op subsidie. Dit verbod geldt ook voor de moedermaatschappij van de rechtspersoon. Het verbod geldt tot en met de datum van de vergadering waarin de jaarrekening over 2020 wordt vastgesteld in 2021. Ook daarna mag geen bonus of dividend met betrekking tot 2020 worden uitgekeerd.

2. Addendum arbeidsovereenkomst

Werkgevers betalen voor werknemers in vaste dienst een lage WW-premie. Daarvoor is wel vereist dat een schriftelijke arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd is overeengekomen, of dat een addendum met die bevestiging is opgesteld bij de oorspronkelijke arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd. Werkgevers hebben uitstel gekregen om dit goed te regelen tot 1 juli 2020.

3. Extra geboorteverlof

Momenteel hebben partners recht op één week betaald geboorteverlof. Vanaf 1 juli 2020 hebben zij recht op maximaal vijf weken (vijf keer het aantal werkuren per week) geboorteverlof voor een kind dat op of na 1 juli 2020 wordt geboren. Dit verlof dient binnen zes maanden na de geboorte te worden opgenomen. Voorwaarde is wel dat een werknemer eerst het betaalde geboorteverlof van een week opneemt. De partner heeft gedurende het aansluitende verlof geen recht op salaris maar wel recht op een uitkering van het UWV gelijk aan 70% van het (maximum dag)loon.

4. Verhoging minimumloon

Het minimumloon wordt verhoogd met € 27,- bruto per dag tot € 1.680,- bruto per maand voor werknemers van 21 jaar of ouder (voor werknemers jonger dan 21 jaar gelden gestaffeld lagere minimumlonen).

5. Compensatie transitievergoeding terugvragen vóór 1 oktober 2020

Sinds 1 april 2020 kunnen werkgevers die een transitievergoeding betalen na twee jaar ziekte, daarvoor een compensatie vragen bij het UWV. Aanvragen voor compensatie van vergoedingen betaald tussen 1 juli 2015 en 31 maart 2020 moeten vóór 1 oktober 2020 worden ingediend.

6. Verval vakantiedagen

Per 1 juli 2020 vervallen wettelijke vakantiedagen die opgebouwd zijn over 2019. Bovenwettelijke vakantiedagen vervallen 5 jaar na afloop van het jaar waarin de vakantiedagen zijn opgebouwd.

7. ZZP’ers

Het wetsvoorstel voor invoering van een minimumtarief en een zelfstandigenverklaring voor zelfstandigen is ingetrokken. Wel werkt de regering verder aan de ontwikkeling van een webmodule, die het mogelijk moet maken een indicatie te krijgen of sprake is van een arbeidsovereenkomst, dan wel van een overeenkomst van opdracht. De Wet DBA wordt tot 1 januari 2021 in beginsel niet gehandhaafd. In het najaar van 2020 wordt besloten of dit handhavingsmoratorium wordt verlengd.

Heeft u vragen? Wij adviseren u graag

Ons Team Arbeidsrecht bestaat uit: